Fundacja CASE, Instytut CASE,Centrum Analiz, Społeczno-Ekonomicznych

Seminarium zgromadziło bardzo wielu uczestników, co świadczy o zainteresowaniu tematem. Obecni byli przedstawiciele Ministerstwa Edukacji, Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego; Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej; Ministerstwa Rolnictwa; Ministerstwa Gospodarki, Ministerstwa Rozwoju Regionalnego, GUS, a także przedstawiciele związków zawodowych, pracodawców, Związku Zakładów Doskonalenia Zawodowego; Związku Rzemiosła Polskiego, Polskiej Izby Szkoleniowej; PARP, CKU, eksperci oraz przedstawiciele NGOs.

 Jerzy Wiśniewski przedstawił strukturę raportu, przygotowywanego przez CASE na zlecenie MEN na konferencję UNESCO-CONFINTEA VI, a następnie  wstępną diagnozę wiedzy nt. edukacji dorosłych w Polsce oraz pytania do dyskusji:

•          Czy jest potrzebny powszechny program podnoszenia kompetencji „starszych” dorosłych?

•          Kto powinien koordynować edukację dorosłych?

•          Jaka jest wartość dodana ponadsektorowej współpracy? Co partnerzy wnoszą? Jakie korzyści czerpią ze wspólnego programu działania?

•          Jak powszechny program podnoszenia kompetencji dorosłych powinien być zarządzany i finansowany?

 W dyskusji zabrało głos wiele osób,m.in: Min. Włodkowski, Min. Michał Boni, dyr. Zofia Stypińska, dyr. Hanna Świątkiewicz-Zych (MPiPS); E. Surosz (Związek Zakładów Szkolenia Zawodowego); Maciej Prószyński (Związek Rzemiosła Polskiego); prof. Janusz Gęsicki; prof. Stefan Kwiatkowski; prof. Andrzej Janowski i Jacek Jakubowski (TROP) .

 Spotkanie z jednej strony było okazją do refleksji nad stanem edukacji dorosłych, ale również pretekstem do głębszej dyskusji na temat wyzwań dotyczących edukacji dorosłych w Polsce.

Najważniejsze wnioski z dyskusji, w tym wyzwania stojące przed edukacją dorosłych w Polsce:

- raport powinien rzetelnie przedstawiać aktualny obraz edukacji dorosłych w Polsce na podstawie wszystkich aktualnych danych oraz wyników badań;

- potrzebna jest diagnoza dotychczasowej „Strategii kształcenia ustawicznego”; programów europejskich i innych , a także zebranie wiedzy ze wszystkich resortów i od wszystkich aktorów edukacji dla dorosłych;

- konieczne jest stworzenie platformy komunikacji i spotkania różnych aktorów zajmujących się edukacją dorosłych, w tym partnerów społecznych oraz prywatnych;

- stworzyć instytucje, systemy, sposoby  zapewnienia jakości usług edukacyjnych;

- stworzyć transparentny system nabywania kompetencji, kwalifikacji oraz ich certyfikacji;

- uporządkować różnice międzyresortowe przy tworzeniu zawodów, kwalifikacji, standardów;

- niezbędny jest koordynator/lider edukacji dorosłych ( wybrane ministerstwo)

- ważne są rozwiązania systemowe, i nad tym należy pracować, a dopiero potem stosowna legislacja

- warto pamiętać o zmieniającym się świecie, powstających nowych zawodach, a przede wszystkim, że nasza cywilizacja staje się coraz bardziej cywilizacją wiedzy; Polska nie może zostać na uboczu i tworzyć system, który wspiera ruch uczenia się, również przez doświadczenie, przy użyciu nowych technologii, aktywnych metod - i gdzie „  człowiek uczy się,  a nie jest pouczany”

- niezbędny jest program dla osób dorosłych o niskich kompetencjach i kwalifikacjach

- warto wrócić do idei utworzenia Open University/Uniwersytetu Otwartego

 Bardzo sprzyjającą okolicznością do tworzenia planu działań w tym obszarze jest fakt przygotowywania rządowej „Strategii uczenia się przez całe życie” oraz Krajowych (opartych na Europejskich) Ram Kwalifikacji.

Na wiele postawionych pytań nie udało się odpowiedzieć, w tym na postawione przez Jerzego Wiśniewskiego:”jak tworzyć program dla „starszych dorosłych” o niskim poziomie wykształcenia? Polski nie stać na „stracone pokolenia” i czekanie, aż gorzej wykształceni dorośli zostaną zastąpieni przez lepiej wykształconych młodych ludzi.

 Niewątpliwie pozostał pewien niedosyt, widać, iż zarówno bardziej szczegółowy i dogłębny raport krajowy jak i kolejne spotkania wydają się być bardzo pożądane przez środowiska zainteresowane tematem.